Tapos eto pa.

Kasi nga diba kanina nag-iyak iyak ako sa tabi ng kalsada dahil sa napagsarhan ako sa bahay, at dahil na rin sa karumal-dumal na kinalabasan ng eksam sa accounting.

Di ko alam, kanina pa pala ako nakita ng kapitbahay namin. Nilapitan niya ako (di ko pala siya kilala).

“Bakit?”

Umiling lang ako, hikbi, hikbi.

“Bakit…kanina pa kita nakitang umiiyak a. Bakit?”

Iling iling.

“Bakit, nabuntis ka ba? Binreyk ka ng boypren mo?”

At natawa na lang ako.

“Hindi po,” kako. Napangiti naman ako. At inilabas ko sa kanya ang aking suliranin sa acads at buhay-buhay.

Feeling ko jinudge niya ko. Baka nga naisip pa niya, sus, ambabaw naman pala nito/ang GC naman nito. Nasabi ko rin kasing taga-UP ako.

Kako, tinext ko na yung may hawak ng susi, pinapunta ko na.

“O sige a, at isasampay ko lang ito. ‘Wag ka na’ng umiyak, darating din yun.”

“Sige po.”

Maya-maya, dumating din ang Dakilang Mayhawak ng Susi ng Bahay, at nakapasok din ako. Hagulgol session, Vol. 2.


Pero salamat ate, kung sino ka man. =)